Soms ruik je iets wat je terugbrengt in de tijd. Soms hoor je iets wat je terugbrengt in een situatie. Vandaag is het geen geur of een liedje wat een herinnering bij me oproept, ik las een gedicht.

Wanneer alles van binnen pijn doet

Wanneer alles diep van binnen pijn doet
en je alleen, tegenover je eigen beeld,
ziet dat het vervormd is door onbekende spiegels
wanneer de dingen voor je schaduw wijken
wanneer je woord dat van een ander lijkt
en je hartslag uit je lichaam vlucht
wanneer je handen ver van je weg zijn
en je de afdruk van je voeten niet herkent
wanneer je het gezicht dat nadert bent vergeten
wanneer je niets meer waarneemt dan dode buitenkanten

Ga dan
als de zalm
tegen stroom in
met alle razernij van je woede
Wanhoop niet
het water zal de stenen breken.

-Michele Najlis-

De eerste keer dat ik hem las, ik denk een jaar of 13 geleden, was in een kamertje van een zoveelste hulpverlener. Mijn leven bestond op dat moment uit veel pijn, veel problemen, veel angst en bovenalles een diepe depressie. In dat kamertje heb ik zoals in alle kamertjes van alle hulpverleners die ik in mijn leven heb ontmoet veel om me heen gekeken. Soms om de confrontatie uit de weg te gaan, soms omdat ik gewoon niet kon geloven dat ik daar zat en dat de verhalen die over tafel gingen xe9cht over mij gingen.
Het gedicht wat vandaag een handvol concrete herinneringen boven bracht stond op een poster die op de deur van een van die vele kamertjes hing. Herinneringen aan een tijd die niet zo fijn was maar die me doen beseffen dat mijn gevoel van toen niet klopte; het is wxe9l beter geworden.

De situatie waardoor de problemen ontstonden is nooit opgelost. En nog steeds ga ik soms door zo’n diep dal dat ik mij het lichtje aan het eind van zo’n tunnel maar moeilijk, of niet, voor de geest kan halen. En hoewel ik mijn ouders met alles wat ik in mij had een toekomst met wat minder zorgen wenste is mijn moeder nu dood en mijn vader ziek. Ik kan nog teveel dingen opnoemen waar ik mij zorgen over maak nog zonder de kleine alledaagse dingen mee te rekenen maar er staan dingen tegenover die ik toen niet voor mogelijk hield. Dat ik ooit elke dag een flinke dosis geluk zou voelen bijvoorbeeld, ELKE DAG! Ik hoef maar naar de mooie ogen of de gulle lach van mijn kind te kijken en ik voel het. Een diep, intens gevoel van geluk en dankbaarheid. En dan nog de liefde en het engelengeduld van een partner die ik eigenlijk niet altijd verdien maar altijd krijg.

Destijds heb ik veel ingeleverd, nu win ik veel terug. Ik verloor ik in een jaar tijd 50 kilo wat mij mijn zekerheid en een sociaal leven terug heeft gegeven. Ik studeer eindelijk, mijn rijbewijs komt in zicht en ik heb afstand genomen van personen waarmee ik anderen terug heb gevonden. Gaat alles goed? Nee. Doe ik alles goed? Ik wou dat het waar is. Maar al bij al doe ik het zo slecht nog niet. Het is een proces van jaren geweest en er zijn nog periodes van vallen en opstaan. Maar dat is niet erg want ik kan eindelijk zeggen wat ik toen niet voor mogelijk hield:

Ik heb de pijn en woede omgezet in daadkracht.